Nine Inch Nails – “Bad Witch”

Nie z tego świata.

2018.06.23

opublikował:


Nine Inch Nails – “Bad Witch”

foto: mat. pras.

Choć fani Nine Inch Nails należą do najwierniejszych na świecie, także im zdarzają się momenty zwątpienia i buntu. Trent Reznor dowiedział się ostatnio, że przeżywa kryzys twórczy, który maskuje wydając epki, zamiast przygotować pełnoprawny album, w dodatku robiąc to w większych niż zapowiadał odstępach czasu. Po premierze “Not The Actual Events” pod koniec 2016 Reznor zapowiadał, że kolejne odsłony będą ukazywać się w sześcio-siedmiomiesięcznych odstępach. O ile “Add Violence”, druga część cyklu, faktycznie ukazała się siedem miesięcy po poprzedniczce, o tyle tym razem musieliśmy czekać aż 11 miesięcy.

Nie pomógł również fakt, iż lider NIN zasugerował, by traktować trzydziestominutowe wydawnictwo jako album, a nie epkę. Artysta wyjaśnił to w racjonalny sposób, zauważając, że na epki nie zwraca się dziś uwagi i że w serwisach streamingowych wrzuca się je do jednego worka z singlami, ale nie wszyscy malkontenci kupili tę argumentację. Reznor podszedł ich więc inaczej – wydając najmniej przystępny materiał od lat, czyli dokładnie taki, jakiego oczekiwali od niego core’owi fani. A przy okazji zdecydował się na swego rodzaju coming out.

Trent określał “Not The Actual Events” mianem “mało przystępnej rzeczy, którą po prostu musiał zrobić”. “Add Violence” stało niejako w opozycji do tej epki przynosząc konwencjonalne – przynajmniej jak na standardy Nine Inch Nails – piosenki. Tymczasem “Bad Witch” jest powrotem do brudnej formy epki inaugurującej trylogię, przy czym Reznor i towarzyszący mu Atticus Ross, który jest od pewnego czasu pełnoprawnym członkiem NIN zapuszczają się tu jeszcze bardziej wgłąb swoich pokręconych umysłów. Może niekoniecznie słychać to w otwierającym płytę, agresywnym “Shit Mirror”, stanowiącym rozwinięcie “Branches / Bones” sprzed kilkunastu miesięcy, ale już za sprawą “Ahead of Ourselves” Reznor i Ross zabierają nas do piwnicy. A to dopiero początek podróży.

Poprzedzający premierę “Bad Witch” singiel “God Break Down the Door” zaskakiwał nawiązaniami do twórczości Davida Bowiego. Zarówno tej sprzed ponad dwóch dekad, czyli z czasów “1. Outside”, kiedy to NIN koncertowali u boku Bowiego, jak i schyłkowej (jazzowe elementy i saksofon przywodzą na myśl klimat “Blackstar”). W podobnym tonie utrzymany jest także instrumentalny utwór “Play the Goddamned Part”. Równie nieoczekiwane rzeczy dzieją się w “I’m Not from This World”. Wpominałem o coming oucie – cóż, Reznor pierwszy raz otwarcie przyznał, że jest kosmitą. Sam utwór – także instrumentalny – idealnie sprawdziłby się jako soundtrack do filmu o eksperymentach na istotach pozaziemskich, dokonujących się w tajnym laboratorium wojskowym.

Nie sposób nie docenić wpływu, jaki na “Bad Witch” wywarła praca nad muzyką filmową, której w ostatnich latach było w życiu Reznora i Rossa sporo. Artyści skupiają się na budowaniu niepokojącego klimatu, rezygnując z wokalu lidera NIN, gdzie tylko się da. W wieńczącym płytę “Over and Out” Trent odzywa się dopiero w połowie. Dzięki użyciu “czystego” głosu przywraca swojej muzyce pierwiastek ludzki, o którym zdążyliśmy na dłuższą chwilę zapomnieć. Niesamowicie czarująca, ale jednocześnie przygnębiająca końcówka, podobnie jak i cała płyta.

Maciek Kancerek

Ocena: 4,5/5

Tracklista:

1. Shit Mirror
2. Ahead of Ourselves
3. Play the Goddamned Part
4. God Break Down the Door
5. I’m Not from This World
6. Over and Out

Polecane