Tom Odell – “Wrong Crowd”

Słuchaliśmy, zanim to było modne.

2016.06.16

opublikował:


Tom Odell – “Wrong Crowd”

Być może, gdyby jego album “Long Way Down” ukazał się rok później, Tom Odell skorzystałby na eksplozji popularności swoich rodaków Sama Smitha i Eda Sheerana i z miejsca awansował do ścisłego światowego topu. Niestety, w 2013 poznali się na nim głównie Brytyjczycy, ciepło przyjmując debiut 23-letniego wówczas wokalisty, intrygującego nieco staroświeckim stylem swojej twórczości, w której na pierwszy plan przebijała się fascynacja Eltonem Johnem. Odell miał także w rękawie asa w postaci hitowej ballady “Another Love”. Mimo wad wytkniętych w paru recenzjach (słynne 0/10 w NME), płyta znalazła ponad 300 tysięcy nabywców, dając Tomowi platynę. Nowy krążek ma wszystko, by ten wynik przebić.

Odell mógł nagrać płytę bezpieczną, wydłubać kilka klonów “Another Love” i z pewnością poradziłby sobie znakomicie. Zamiast tego zdecydował się jednak zostawić ogólny zamysł swoich piosenek i na jego bazie stworzyć całkowicie nową jakość. Przede wszystkim zaprezentował bogaty wachlarz emocji. O ile na debiucie dominowała maniera marudy-nieszczęśnika, o tyle na “Wrong Crowd” Tom potrafi być zawadiacki (fantastyczne, podszyte amerykańskim południem “Concrete”), czasem nawet odrobinę bezczelny (“Here I Am”). Nie ucieka przy tym od eltonowych inspiracji, które najwyraźniej dają o sobie znać w emocjonalnym i majestatycznym “Still Getting Used to Being On My Own”, najmocniejszym numerze na “Wrong Crowd”. Do jednorodnej wcześniej estetyki zaszczepionego soulowym pierwiastkiem popu dokłada szczyptę bluesa i rockowych gitar (“Daddy”), chętnie sięga po chór za każdym razem podpierając się nim z rozwagą i wzmacniając przekaz, a jednocześnie unikając zbędnego patosu.

“Wrong Crowd” sugeruje, że Odell obrał dobry kierunek. Niestety, dowodzi też, że muzyk ma przed sobą jeszcze sporo pracy. Tom ma mocne argumenty w postaci wymienionych wyżej piosenek, ale nie ustrzegł się kilku poważnych wpadek. Za kilka lat pewnie będzie się wstydził “Silhouette”, która rozpoczyna się od smyków żywcem wyjętych z melodramatów z Audrey Hepburn, by po chwili aspirować do miana najgorszej piosenki ze ścieżki dźwiękowej “Dziennika Bridget Jones”. Niewiele dobrego można powiedzieć również o tanecznym “Magnetised”, który trafiłby może do fanów Johna Newmana, ale na “Wrong Crowd” pełni funkcję nadzwyczaj brzydkiego kaczątka.

Debiut z czasem zyskał uznanie również w Polsce. Pod koniec 2015 roku “Long Way Down” zdobyła u nas status złotej płyty. Co ciekawe, jesteśmy jedynym – prócz Wielkiej Brytanii – krajem, w którym Odell doczekał się nagrody za sprzedaż. Jeśli “Wrong Crowd” doceni cały świat, będziemy mogli chwalić się, że słuchaliśmy Toma Odella, zanim to było modne. W dziesięciostopniowej skali ocena zatrzymałaby się na siódemce. W obliczu ograniczonego pola manewru stawiam cztery gwiazdki, na które Tom zasłużył sobie odwagą i kilkoma piosenkami pozwalającymi puścić w niepamięć słabsze momenty płyty.

Polecane